نمایشگاه آنلاین کاردستی سرا

چرم چیست و فرآیند دباغی آن

مقاله

10 ژانویه 2022 203 بازدید
نمایشگاه آنلاین کاردستی سرا
چرم_مصنوعی

چرم چیست و فرآیند دباغی آن

[vc_row][vc_column][vc_column_text]چرم، پوست حیوانات و پوست هایی که برای حفظ آنها با مواد شیمیایی فرآوری شده اند و برای استفاده به عنوان لباس، کفش، کیف دستی، مبلمان، ابزار و وسایل ورزشی مناسب می باشند.

پوست

اصطلاح پوست برای تعیین پوست حیوانات بزرگتر (مانند پوست گاو یا پوست اسب) استفاده می شود، در حالی که پوست به پوست حیوانات کوچکتر (مانند پوست گوساله یا بچه بچه) اشاره دارد. فرآیند نگهداری به کار گرفته شده یک درمان شیمیایی به نام دباغی است که پوست فاسد شدنی را به ماده ای پایدار و غیر پوسیده تبدیل می کند. عوامل برنزه کننده شامل تانن های گیاهی (از منابعی مانند پوست درخت)، نمک های معدنی (مانند سولفات کروم) و روغن ماهی یا حیوانی است. اگرچه از پوست حیوانات متنوعی مانند شترمرغ، مارمولک، مارماهی، ماهی و کانگورو استفاده شده است، اما چرم های رایج تر از هفت گروه اصلی می آیند: گاو، از جمله گوساله و گاو. گوسفند و بره؛ بز و بچه؛ حیوانات اسب، از جمله اسب، قاطر، و گورخر. بوفالو؛ خوک و گراز؛ و جانوران آبزی مانند فوک، شیر دریایی، نهنگ و تمساح.
پوست پستانداران از سه لایه تشکیل شده است: اپیدرم، یک لایه بیرونی نازک. کوریم یا درم، لایه مرکزی ضخیم. و یک لایه چربی زیر جلدی. پس از جدا شدن دو لایه ساندویچ از کوریم برای ساخت این ماده استفاده می شود. پوست تازه حاوی 60 تا 70 درصد وزنی آب و 30 تا 35 درصد پروتئین است. حدود 85 درصد از پروتئین کلاژن است، یک پروتئین فیبری که توسط پیوندهای شیمیایی به هم متصل می شود. اساساً چرم سازی علم استفاده از اسیدها، بازها، نمک ها، آنزیم ها و تانن ها برای حل کردن چربی ها و پروتئین های غیر الیافی و تقویت پیوند بین الیاف کلاژن است.

خاستگاه چرم سازی

چرم سازی یک هنر باستانی است که بیش از 7000 سال است که انجام می شده است. پوست‌های تازه در آفتاب خشک می‌شد، با کوبیدن چربی‌ها و مغز حیوانی نرم می‌شد و با نمک زدن و دود کردن حفظ می‌شد. با شروع با تکنیک های ساده خشک کردن و پخت، فرآیند دباغی سبزیجات توسط مصری ها و عبری ها در حدود 400 سال قبل از میلاد توسعه یافت. در قرون وسطی، اعراب هنر چرم‌سازی را حفظ کردند و آن‌قدر آن را بهبود بخشیدند که مراکش و کوردو (از قرطبه، اسپانیا) به چرم‌های بسیار ارزشمند تبدیل شدند. در قرن پانزدهم، دباغی بار دیگر در اروپا رواج یافت، و در اواسط قرن نوزدهم، ماشین‌های برقی که عملیات‌هایی مانند شکافتن، گوشت‌کردن و مو زدایی را انجام می‌دادند، معرفی شدند. در اواخر قرن نوزدهم، دباغی شیمیایی – که شامل استفاده از پوست درخت بلوط، سماق و شوکران و نمک‌های کروم بود – معرفی شد.[/vc_column_text][vc_single_image image=”12303″ img_size=”full” alignment=”center” onclick=”custom_link” link=”https://www.kardastisara.com/Leather/”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]چرم سازی مدرنفرآیند مدرن تجاری چرم سازی شامل سه مرحله اساسی است: آماده سازی برای دباغی، دباغی، و پردازش چرم دباغی شده. به عنوان یک مرحله مقدماتی، پوست باید قبل از رسیدن به دباغی، هم در انبار و هم در حمل و نقل به دقت کنده شده و محافظت شود. پوست ظرف چند ساعت پس از مرگ حیوان شروع به تجزیه می کند. برای جلوگیری از این اتفاق، پوست با یک فرآیند آبگیری که شامل خشک کردن هوا، نمک مرطوب یا خشک، یا ترشی کردن با اسیدها و نمک ها قبل از حمل به دباغی است، درمان می شود.

رزین راهی نو و آسان برای کسب درآمد در منزل

دباغی

در دباغی، پوست خیس می شود تا تمام مواد محلول در آب از بین برود و آن را به شکل و نرمی اولیه بازگرداند. موها معمولاً با فرآیندی به نام آهک زدن شل می شوند که با غوطه ور کردن پوست در مخلوطی از آهک و آب انجام می شود. موها و گوشت ها و بافت های خارجی توسط دستگاه برداشته می شوند. سپس پوست شسته می شود، جدا می شود، پاک می شود (حذف آنزیمی پروتئین غیر الیافی برای افزایش رنگ و لطافت)، و ترشی (برای ایجاد پاکسازی و نرم شدن نهایی).

فرآیند دباغی نام خود را از تانن (اسید تانیک) گرفته است، عاملی که آب را از بریدگی فیبرهای پروتئینی پوست جابجا می کند و این الیاف را به هم متصل می کند. دباغی سبزیجات که قدیمی ترین روش دباغی است هنوز هم اهمیت دارد. عصاره ها از قسمت هایی از گیاهان (مانند ریشه، پوست، برگ و پوسته بذر) که سرشار از تانن هستند گرفته می شود. مواد استخراج شده را به مشروبات دباغی تبدیل می‌کنند و پوست‌ها را تا زمانی که به اندازه کافی دباغی شوند، در خمره‌ها یا طبل‌های مشروب قوی خیس می‌کنند. مراحل مختلف برنزه کردن سبزیجات ممکن است هفته ها یا ماه ها طول بکشد. نتیجه نهایی یک چرم محکم مقاوم در برابر آب است.

دباغی معدنی که از نمک های معدنی استفاده می کند، چرم نرم و انعطاف پذیر تولید می کند و روش ارجح برای تولید بیشتر چرم های سبک است. استفاده از این روش می تواند دوره برنزه شدن را به چند روز یا حتی چند ساعت کوتاه کند. نمک کروم پرمصرف ترین ماده معدنی است، اما نمک های آلومینیوم و زیرکونیوم نیز استفاده می شود. در دباغی معدنی، پوست در حمام های نمکی با استحکام فزاینده یا در حمام های اسیدی خیس می شود که در آن واکنش های شیمیایی نمک ها را در الیاف پوست رسوب می دهند.دباغی با روغن روشی قدیمی است که در آن روغن ماهی یا سایر روغن‌ها و مواد چرب ذخیره می‌شود یا آن‌ها را در پوست خشک می‌کوبند تا زمانی که رطوبت طبیعی پوست اصلی را جایگزین کنند. دباغی روغن عمدتاً برای تهیه چرم بابونه استفاده می شود، چرم متخلخل نرمی که می تواند بارها و بارها بدون آسیب خیس و خشک شود. طیف گسترده ای از عوامل برنزه کننده مصنوعی (یا syntans)، مشتق شده از فنل ها و هیدروکربن ها نیز استفاده می شود.پس از تکمیل فرآیند دباغی اولیه، پوسته ها برای فرآوری آماده می شوند که مرحله نهایی تولید چرم است. پوست دباغی شده ابتدا کاملاً خشک می شود و سپس رنگ می شود تا رنگ مناسبی به آن بدهد. روش های متداول شامل رنگرزی درام، اسپری، رنگرزی با قلم مو و رنگ آمیزی است. سپس روغن‌ها و گریس‌های مخلوط شده به چرم اضافه می‌شوند تا آن را روان کنند و نرمی، استحکام و توانایی آن را در آب‌ریزی افزایش دهند.سپس چرم را تا حدود 14 درصد رطوبت، یا در هوا یا در تونل خشک کن یا ابتدا با کشش چرم و سپس با هوا یا تونل خشک می کنند. روش های دیگر که کمتر مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از: خمیر و خشک کردن با خلاء. چرم خشک شده با تهویه مجدد با خاک اره مرطوب تا رطوبت یکنواخت 20 درصد به پایان می رسد. سپس آن را کشیده و نرم می کنند و سطح دانه را پوشش می دهند تا مقاومت بیشتری در برابر سایش، ترک خوردگی، پوسته شدن، آب، گرما و سرما ایجاد کند.سپس چرم آماده است تا به هر یک از محصولات مختلف تبدیل شود. اینها شامل کفش و چکمه، پوشاک بیرونی، کمربند، مواد اثاثه یا لوازم داخلی، محصولات جیر، زین، دستکش، چمدان و کیف پول، و تجهیزات تفریحی و همچنین اقلام صنعتی مانند چرخ های بافینگ و تسمه ماشینی است.[/vc_column_text][vc_single_image image=”12304″ img_size=”full” alignment=”center”][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_column_text]

چرم مصنوعی

برخی از اولین جایگزین های چرم در قرن نوزدهم اختراع شدند. نیتروسلولز (گان پنبه) توسط شیمیدان آلمانی کریستین فردریش شونبین در سال 1845 ساخته شد و بعداً در سال 1846 توسط دانشمند فرانسوی لویی نیکلاس منار به کلودیون (پیروکسیلین) تبدیل شد. کلودیون به عنوان یک پوشش محافظ در پانسمان زخم مورد استفاده قرار گرفت و بعداً روی پارچه ها اعمال شد. Fabrikoid که در سال 1910 ساخته شد و توسط شرکت DuPont Fabrikoid در سال 1915 به ثبت رسید، یک پارچه پنبه ای تزریق شده با پیروکسیلین بود. در برابر آب مقاومت می کرد و به طور گسترده در مواردی مانند اثاثه یا لوازم داخلی، صحافی کتاب، آستر و جلد اتومبیل استفاده می شد. Naugahide، پارچه ای که با الیاف چرمی و لاستیک پوشانده شده بود، برای اولین بار در اوایل دهه 1920 در کیف های دستی زنان استفاده شد، قبل از اینکه در صنایع دیگر گسترش یابد. از دهه 1960، پارچه هایی که با پلی یورتان و پلی وینیل کلراید پوشانده شده یا تزریق می شوند، انواع ترجیحی چرم مصنوعی بوده اند که هم ظاهر و هم دوام چرم واقعی را دارند.

چرم مصنوعی – که در عامیانه به عنوان چرم مصنوعی، چرم مصنوعی و چرم شناخته می شود – دارای مزایای متعددی نسبت به چرم واقعی است. این می تواند ظاهر و دوام چرم واقعی را با هزینه کمتر تقریبی نشان دهد و تولید آن به مراتب کار کمتری دارد. علاوه بر این، سازمان های حامی حقوق حیوانات، صنعت چرم سازی را به دلیل ذبح و سوء استفاده از حیوانات محکوم کرده اند. این ترکیبی از ملاحظات عملی و اخلاقی تقاضا برای جایگزین‌های چرم مصنوعی برای کیف‌های دستی، کفش، لباس و سایر اقلام مد را افزایش داده است. تا سال 2015 اندازه بازار چرم مصنوعی بیش از 50 میلیارد دلار برآورد شد.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column][vc_message message_box_color=”pink” icon_fontawesome=”fas fa-shopping-bag”]

فروشگاه کاردستی سرا جایی برای کسب درآمد

[/vc_message][/vc_column][/vc_row]

اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.